Een denker

"Neenee, je vergist je volledig!"Johan was duidelijk weer in een filosofische bui. Ik trok een wenkbrauw op en vroeg me af waarover ik me deze keer nu weer volledig vergiste.

"Elleboogmutsen!"

"Elleboogmutsen?"

"Absoluut!"

Er zwommen beelden van aan de ellebogen gehechte lapjes wol door mijn hoofd. Op een of andere manier begreep ik niet helemaal hoe die aan een gestrekte arm zouden kunnen blijven hangen.

"Zoals een sok, maar dan voor de arm?"

"Voilà. Denk er maar eens over na: wat is hét lichaamsdeel dat het koudste aanvoelt bij winderig weer? De ellebogen! Ze steken eruit langs de kanten en vangen alle wind op."

We zaten buiten op een terras, ergens in de late herfst. De zon bood dapper weerstand aan de opkomende winter, maar ik ging er van uit dat ze wist dat ze uiteindelijk waardig zou moeten opgeven, enkel om haar spel de volgende ochtend te hervatten. Net zoals een goeie slechterik uit een stripreeks keert ze altijd terug voor de volgende aflevering. Voorlopig wierp ze echter nog een oranje gloed over ons die de half-volle bierglazen op het tafeltje verlichte. Of misschien waren ze half-leeg. Dat onderwerp was nog niet ter sprake gekomen, al zou dat ongetwijfeld nog wel gebeuren, uiteindelijk.

Johan zat vol met briljante ideeën. Geen praktische ideeën, zelfs geen enigszins bruikbare ideeën, maar toch waren ze allemaal adembenemend omwille van hun bizarre logica waardoor je telkens enkel met je ogen kon knipperen terwijl je probeerde de vinger te leggen op het exacte moment dat het idee de rationele wereld verliet. Johan was een denker, zoveel was zeker. Met een lang volgehouden slok leegde hij zijn glas.

"Weet je, ik heb eens nagedacht."

"Toch niet weer over het ruimte-appartement?"

"Neenee, dit is serieus." Deze uitspraak werd bevestigd door de bezorgde blik in zijn ogen. "Weet je hoe ik zei dat al mijn vrienden de laatste tijd een vijs los lijken te hebben? Wel, ik heb eindelijk achterhaald hoe dat komt. Je weet wat er gebeurd is tussen Joris & Katrien?"

Joris & Katrien waren twee vrienden van Johan die ik kende van zicht, maar waar ik hoogstens een dozijn woorden mee gewisseld had. Het laatste wat ik wist van hen was dat ze nu bijna een jaar samen een koppel vormden. Toch knikte ik. Dat was sneller en Johan had sowieso de neiging in zijn verhalen de belangrijkste feiten een paar keer te herhalen.

"Wel, ze hebben mekaar nu al bijna een maand niet meer gesproken, en gisterenavond werd het me plots allemaal duidelijk. Ik heb het ontrafeld, alle puzzelstukjes passen in mekaar en het is echt volledig gestoord. Denk eens even na - wat zou iemand jou kunnen aandoen dat je ze volledig zou negeren voor zo'n lange periode?"

"Euh... ik weet het niet... als ze je bedrogen, misschien?"

"Precies! En Joris heeft nu al even lang ook geen woord meer gewisseld met Dennis, wat kan je daar uit afleiden?"

"Dennis heeft met Katrien geslapen?"

"Precies!"

Wel, dat was één verklaring natuurlijk. Er waren waarschijnlijk verschillende andere mogelijkheden - ik kon er zo meteen toch al twee of drie bedenken. Maar ik wist dat Joris er geen oren naar zou hebben.

"Zoiets DOE je gewoon niet, Man!"

Ik stemde in, merkte dat mijn glas ook leeg was en bood aan het volgende rondje te betalen. De binnenkant van het café was donker, rokerig en gevuld met het gerinkel van pokermachines. Er zaten een paar mensen aan de machines, een lege uitdrukking op hun gezicht, niet beseffend dat hun winstkans lager werd naarmate ze langer bleven zitten. Ik werd gegrepen door een plotse tristesse. Niet omdat ze hun geld wegsmeten maar omdat ze gewoon niet nadachten over wat ze deden. Ik bestelde twee biertjes en ging terug naar buiten.

Johan was nergens meer te zien.

Toen ik 's avonds opgebeld werd door de politie was ik slechts in geringe mate verrast. Ja, ik was bij hem deze namiddag. Nee, hij gedroeg zich niet gewelddadig. Nee, ik zou hem niet omschrijven als paranoïde. Euhm ja agent, ik kan wel wat vragen komen wat beantwoorden.

Johan was een denker. Soms dacht hij een beetje te veel.