Er waait de laatste maanden een frisse, progressieve wind door de internationale politiek: de republikeinen verloren zowel de senaat als de kamer en George Bush zakt met de dag verder weg in de peilingen, in Australië voelt John Howard het warm worden onder zijn voeten waardoor hij zelfs begint te ijlen en in Frankrijk begon Segolene Royal gisteren aan haar eindsprint richting het presidentschap.
Royal wordt wel eens de Franse Hillary Clinton genoemd: beiden bevinden zich aan "de rechtse kant van de linkerkant" en combineren een progressieve sociale visie met eerder conservatieve opvattingen over onderwijs, het gezinsleven etc. Maar toch zijn er bij het idee van Clinton als "vooruitstrevende hoop van de VS" een aantal bedenkingen te plaatsen.
Hillary Clinton keurde tot tweemaal toe de befaamde PATRIOT act goed die het leven in de VS steeds dichter bij de wereld beschreven in Orwell's "1984" brengt en is voorstander van de doodstraf, een barbaarse praktijk die in Frankrijk zelfs door de meest rechtse partijen afgekeurd wordt. Ook op economisch vlak valt Hillary als overtuigde voorvechtster van de vrije markteconomie bezwaarlijk links te noemen.
Clinton wil weliswaar gelijke rechten voor homoseksueelen maar is desalniettemin tegen het homohuwelijk gekant en ze verdedigt het recht op abortus maar promoot tegelijkertijd intens 'onthouding' alsof de jaren 1870 nooit voorbijgegaan zijn. Een vredesduif is Hillary al helemaal niet: ze keurde de oorlog in Kosovo goed en steunde de VS-interventie in zowel Afghanistan als Irak.
Eerlijk is eerlijk: Clinton is voorstander van positieve discriminatie voor minderheden, wat in Frankrijk zelfs door de linkse partijen afgekeurd wordt, maar toch is het duidelijk dat de rest van de wereld in 2008, indien Hillary de kandidaat voor de democraten wordt, zich opnieuw zal moeten tevreden stellen met duimen voor 'the lesser of two evils' en niet voor een écht links alternatief zoals in Frankrijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten