Het grote gelijk van Serge Simonart

Vanmiddag werd ik wakker: op zich een non-event. Maar binnen de context van deze dag... tja, daarbinnen eigenlijk ook. Wat is er immers trivialer dan wakker worden? In slaap vallen misschien. Alhoewel, in slaap vallen gaat meestal wel hand in hand samen met wakker worden, anders heb je een probleem. Logisch gevolg dat in slaap vallen en wakker worden ongeveer in gelijke mate voorkomen en dus ook in mekaars buurt liggen wat betreft trivialiteit. In slaap vallen en wakker worden tegelijk, dàt zou vermeldenswaardig zijn, dààr zou je nog eens over kunnen 'bloggen'. Maar enfin, uiteindelijk kan je bloggen over gelijk welke onzin, quod erat demonstrandum.Het is pas vanaf dat je begint te schrijven met de bedoeling gelezen te worden dat de problemen zich beginnen opstapelen. Is dit niet te langdradig? Heb ik dit wel juist geformuleerd? Zou ik hier niet beter een minder banaal woord voor gebruiken? Is dit woord niet te hautain? Wordt deze opsomming niet onnodig lang? En zo zou je nog wel een tijdje kunnen verdergaan met vragen stellen, we leven immers in de vrije wereld en er staan geen straffen op langdradigheid of eindeloos doordrammen. "Helaas", hoor ik u denken.

Waar het maar op neerkomt is dat de beste schrijvers voor zichzelf schrijven. Wat niet betekent dat alle mensen die voor zichzelf schrijven goeie schrijvers zijn, integendeel. Het merendeel van hen zou nog geen pen van een tandenstoker kunnen onderscheiden moesten de pen en tandenstoker in kwestie uitgestald staan in vitrines met grote naambordjes ervoor waarop respectievelijk “PEN” en “TANDENSTOKER” staat aangegeven. Maar goed, men kan het zelfde zeggen over de schrijvers die niet voor zichzelf schrijven dus laat dit geen reden zijn om te gaan schrijven met een specifiek publiek in gedachten. En laat het zeker geen reden zijn om te gaan schrijven, tout court.

Serge Simonart zegt deze week in Humo dat het internet een plaats is voor mensen die wel muziekjournalist willen zijn maar het niet kunnen. Serge heeft uiteraard overschot van gelijk, zoals hij altijd overschot van gelijk heeft. (Als u mij niet gelooft vraag het dan maar aan Lou Reed, Nick Cave & Thom Yorke waarbij hij wekelijks over de vloer komt, al vermeldt hij dit in al zijn bescheidenheid maar vier keer per interview. Of nee, dat kan u niet vragen want u kent die mensen niet persoonlijk. In tegenstelling tot Serge Simonart. Die trouwens kind aan huis is bij David Bowie. En Lou Reed. Had ik Lou Reed al vermeld? Wel, Lou Reed dus ook. Lou & Serge noemen ze hen in Blankenberge. Want daar gaat Serge vaak wandelen met Lou Reed. Die hij persoonlijk kent. Net zoals David Bowie trouwens. En Thom Yorke.) Ik zou zelfs meer zeggen: het internet is gewoon een plaats voor mensen die willen schrijven maar het niet kunnen. Of dat nu over muziek, politiek of de laatste aflevering van Temptation Island gaat doet eigenlijk weinig terzake.

Ik zou graag beweren dat deze pagina's de uitzondering op de regel vormen maar helaas: een korte blik op het archief zou al snel mijn leugens ontmantelen. Maar soit, de buren waren het tamelijk beu dat ik iedere avond luid tegen de meubels zat te schreeuwen over de laatste wedstrijd van de rode duivels of de nieuwste single van the Pussycat Dolls. En zo is het internet dus ook een plaats voor mensen die wel luidkeels hun meubilair willen uitschelden maar het niet kunnen. Als u zich nu, na het lezen van deze update dus afvraagt waarom u weer 5 minuten vergooid heeft aan deze onzin, bedenk u dan dat er ergens in Vlaanderen een sofa staat die u erg dankbaar is.