Het maakt mij altijd een beetje week wanneer ik zie dat mensen, tegen beter weten in, toch steeds weer terugvallen op oude gewoontes die ze - meestal onder druk van de alles meeslepende tijdsgeest -dik tegen hun goesting hebben moeten afleren.
De paus die even langs de neus weg al het kwaad uit de wereldgeschiedenis in de schoenen van - hier komt ie - atheïsme schuift, Michel Verschueren die VJ Tony-gewijs panikeert bij een onschuldige vraag van Humo over Constant Van Den Stock en uitschreeuwt dat "normale" mannen niet op andere mannen vallen of De Standaard die de laatste maanden weer minder en minder moeite doet om haar verleden als tsjevengazet te verbergen... het zijn slechts enkele voorbeelden van dit courante fenomeen.
Dat laatste voorbeeld zou ik vandaag even verder willen duiden. Inderdaad, het is weer tijd voor - cue de dreigende horrorfilmmuziek en in paniek wegvluchtende vrouwen en kinderen - MIJN POLITIEKE MENINGEN. Nu, ik weet, de kans dat een CD&V-kiezer dit leest en denkt "hmm, misschien heb ik mij toch vergist door in juni voor Leterme te stemmen" is ongeveer even groot als de kans dat een Tokio Hotel-fan dit of dit leest en denkt (op voorwaarde dat ze überhaupt kunnen lezen/denken) "waar ben ik toch mee bezig? Ik smijt mijn TH-rommel weg en ga in mijn polsen snijden zoals iedere normale puber!". Maarrrrr... preaching to the choir kan ook leuk zijn, zeker wanneer het koor een stuk sympathieker is dan de kerkgangers.
Ik besef dat ik net Tokio Hotel fans vergeleken heb met CD&V-kiezers. Dat is niet eerlijk, ik ben zelf ook jong en onnozel geweest, ooit, heel lang geleden. Daarom bied ik mijn puisterige vrienden de vredespijp aan: als wiedergutmachung zal ik speciaal voor hen (en allez vooruit, ook wel een beetje voor u) vertellen over dat ééne onderwerp dat al decennialang pubers van alle geslachten, nationaliteiten, sociale klasses & geaardheden verenigd in eindeloze fascinatie: SEKS DE POLITIEKE ACTUALITEIT. Dat was ik toch al van plan (zie de vorige alinea) en nu heb ik een excuus om niet te hard na te moeten denken en het in kinderlijke taal te doen: iedereen gelukkig!
Dus, beste TH-ers, jetzt geht's lös!
Stel je een klas 10-jarigen voor, niet veel verschillend van die waar jullie zelf inzitten. Er zitten stoere, van haantjesgedrag en testosteron overlopende jongetjes in die klas, maar ook, weliswaar fysiek zwakkere maar zekere niet hulpeloze, meer ingetogen & rustigere meisjes. Voor de schoolreis van volgende week mag de klas zelf in onderling overleg haar activiteiten bepalen, want dit is - om de allegorie te doen werken - een bizarro wereld zonder leerkrachten of andere autoriteitsfiguren.
Uiteraard lopen de interesses van de jongens en de meisjes sterk uit mekaar, dus moeten er compromissen gesloten worden. De jongens schuiven Ivo naar voor, een ietwat schuchter slungelig mannetje. Redelijk saai, maar bijgevolg wel in de mogelijkheid met iedereen door één deur te gaan en daardoor onbegrijpelijk populair in de klas, zij het vooral bij de jongens. Ivo heeft het namelijk niet zo begrepen op meisjes (die hij maar dom vindt), maar zij tolereren hem desondanks, mede omwille van zijn ontwapenende guitige glimlach.
Het probleem is echter dat Ivo achter de schermen moet luisteren naar Bert, een fors gebouwde, vroegrijpe kerel die als enige reeds haar onder zijn oksels heeft. Bert heeft een nog veel grotere afkeer van meisjes en zou het liefst van al gewoon een jongensschool oprichten. In die schoolreis heeft hij bijgevolg ook al helemaal geen zin. Dit maakt het erg moeilijk voor Ivo om met de meisjes - die door de agressiviteit van Bert ook steeds argwanender en meer terughoudend worden - een dagplanning te maken en de schoolreis moet hierdoor verschillende keren uitgesteld worden wegens het uitblijven van zelfs maar een akkoord over de bestemming, laat staan dat er een dagplanning op tafel komt.
Na lang geruzie, het schooljaar zit er intussen bijna op, hebben de jongens en de meisjes dan toch een rudimentaire planning uitgewerkt. In de voormiddag wordt er gevoetbald, in de namiddag gaan ze ponyrijden en 's avonds lezen ze gezellig mekaar voor uit het archief van Ozon. Tot Bert, de bus is net gearriveerd en iedereen is klaar om in te stappen en te vertrekken, plots al deze plannen van tafel gooit en EIST dat ze na het voetballen een stripclub bezoeken, om vervolgens wat barbiepoppen te vernielen en de avond af te sluiten met een gezellig boer- en scheettornooi. De meisjes zijn het hier uiteraard niet mee eens en laten weten niet meer mee op reis te gaan, waardoor de jongens de kosten van de busreis niet volledig betaald krijgen en dus ook nergens heen kunnen. (Tenzij ze misschien op het pleintje naast de school, bij die langharige bedelaar met zijn eigenaardig ruikende plantjes iets kunnen gaan schooien.)
Volgens De Standaard (en zowat alle andere Vlaamse media uitgezonderd die neo-Stalinastische linkse ratten van De Morgen) zijn in dit verhaaltje dus die verdomd koppige meisjes de Grote Schuldige. Van een zogenaamde "kwaliteitskrant" verwachtte ik persoonlijk toch net iets meer, maar dat zal ongetwijfeld weer aan mij liggen. Begrijpen wie begrijpen kan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten